Krajowa Szkoła Hafciarska w Makowie Podhalańskim została powołana przez Sejm Galicyjski, Wydział Krajowy we Lwowie w 1896 roku. Statutowo miała na celu podniesienie poziomu domowego przemysłu hafciarskiego.
Do szkoły przyjmowano dziewczynki w wieku 12 lat, które umiały czytać i pisać. Przyszłe uczennice musiały wykazać się świadectwem ukończenia szkoły ludowej lub udowodnić swoje umiejętności hafciarskie. Edukacja trwała 2 lata, a rok szkolny datowano od 1 września do 1 lipca. Placówka miała odgórnie ustaloną formę pracy, a także uproszczoną wersję podstawy programowej, w której zajęcia były podzielone na praktyczne, teoretyczne oraz naukę religii. Na wzmiankę zasługują obowiązujące w szkole oceny: chwalebna, dostateczna oraz niedostateczna. Ocenianiu podlegały postępy w nauce, a także zachowanie i pilność uczennic.
Wyroby Krajowej Szkoły Hafciarskiej stanowiły wzorzec haftu makowskiego, a niektóre zyskały znaczny rozgłos, jak na przykład dwie torebki, które miały zostać pokazane na Wystawie Powszechnej w Paryżu w 1900 roku.
Kwestię upamiętnienia Krajowej Szkoły Hafciarskiej, cieszącej niegdyś europejskim prestiżem, podniesiono w czasie obchodów 36. Babiogórskiej Jesieni w 2020 roku.
Dnia 23 maja 2025 roku nastąpiło uroczyste odsłonięcie tablicy upamiętniającej działalność szkoły w Makowie Podhalańskim.
Na ścianie budynku umieszczono napis:
„W tym budynku ofiarowanym przez Panią Marię Tarkową mieściła się Krajowa Szkoła Hafciarska założona w 1896 roku.”
Placówka podlegała licznym reorganizacjom.
Była m.in.: Państwową Szkołą Hafciarską, Zespołem Szkół Centralnego Związku Spółdzielczości Pracy, Zespołem Szkół, w skład którego wchodziły: Zasadnicza Szkoła Zawodowa, Technikum Odzieżowe, Liceum Ogólnokształcące.
W 2000 roku Patronem placówki został św. Jan Kanty. Szkoła w roku 2019 została włączona do Zespołu Szkół im. Walerego Goetla w Suchej Beskidzkiej i stanowi jego dodatkową lokalizację.
Nad tablicą pamiątkową znajduje się wizerunek św. Jana Kantego, fundacji Józefa Wicherka.
Pamięć o historii naszej szkoły i pielęgnowanie tradycji regionalnego rękodzieła pozostaną szczytnymi priorytetami inicjatorów przedsięwzięcia oraz młodego pokolenia.
